Życzę szczęścia w losowaniu i miłej lektury

A moją opinię o “Kłamstwach Locka Lamory” można znaleźć tutaj.

W tej chwili użytkownicy dodali już chyba ponad 10 milionów książek, co siłą rzeczy musi robić wrażenie, ale polskich tytułów wciąż niewiele. Nadal autorom strony nie udało się rozwiązać problemów z wyszukiwarką tytułów i autorów w Bibliotece Narodowej, ale na szczęście, możliwe jest już edytowanie tych pól ręcznie, więc sporą część błędów da się skorygować. Niestety powoduje to jednak sporo problemów i dodatkowej pracy, ale da się jakoś z tym żyć.

Jest też trick, dzięki któremu dodawanie takich problematycznych tytułów jest łatwiejsze. Najlepiej spróbować odnaleźć książkę, którą planujemy dodać wśród już wprowadzonych do bazy i w prosty sposób możemy ją dołączyć do własnej listy. Szkoda tylko, że polskich użytkowników jest na razie niewielu, przez co nie mamy np. własnej wersji językowej (w przeciwieństwie do np. dziesiątków milionów Estończyków).

Tym niemniej, spodobało mi się na tyle, że rozważam wykupienie konta umożliwiającego katalogowanie dowolnej ilości tytułów (bezpłatna wersja pozwala na dodanie maks. 200 książek). No i wciąż liczę, że ktoś wpadnie na podobny pomysł w Polsce, a najbardziej logicznym kandydatem wydaje się Biblionetka, która posiada już przecież mnóstwo zindeksowanych tytułów i bardzo dużą rzeszę użytkowników.

Update: Hmmm… wygląda na to, że przy krótkich wpisach, gadżet z LibraryThing rozwala stronkę. Może się naprawiło.

Do wyboru jest kilkadziesiąt tytułów (ja wybrałem traktat “O wojnie” Clausewitza), do których prawa autorskie wygasły, zatem nowości się spodziewać nie należy. Jak na razie to działa całkiem znośnie – pierwszy odcinek dotarł, przeczytałem go może w dwie minuty i od razu zażądałem kolejnego.

Ot, taki bajer, ale może kogoś zainteresuje.

A teraz kolejna książka fantasy, która jak wiele wskazuje zapowiada się widowiskowo, ma szansę zostać spartaczona przez Jaksona. Bo dla niego efekty specjalne to podstawa

Just like everyone else, I am rather suspicious of hype. As soon as I hear something is the best new thing ever I start to wonder what?s wrong with it. Sometimes, as in the case of Jonathan Strange and Mr Norrell, the praise seems warranted. Far more often I want to know how the reviewer was bribed to tell me such lies.

Kwestia pierwsza, napisał to recenzent internetowego zina, który akurat niektórym za recenzje płaci i nie jest to żadną tajemnicą.

Kwestia druga to, pomijając fakt, że o gustach się teoretycznie nie dyskutuje (nawet jeśli to jeden z najbardziej kretyńskich truizmów), to że bombardowany wszechobecną atmosferą posądzeń o przynależność do układu i spisku, naprawdę zastanawiam się, czy faktycznie niektórzy recenzenci, nawet nieświadomie dają się w jakiś sposób skorumpować. I nawet nie chodzi tu o wymierne korzyści finansowe, ale raczej o sam fakt, że poczuwają się w jakimś błędnie pojmowanym obowiązku do pochwalenia książki/płyty/filmu otrzymanej do zrecenzowania, nawet jeśli według jakiś powszechnie ustalonych standardów, to po prostu zwykła nędza. Szybko zrobiłem w pamięci przegląd różnych internetowych stron z recenzjami, które zwykłem odwiedzać i wyszło na to, że wśród zalewu krytyków, jest tylko jedna osoba, której ocenom i gustom ufam. A krańcowym przykładem strzelania sobie w stopę, jest dla mnie praktykowane gdzieniegdzie otwarte dziękowanie wydawcy za udostępnienie egzemplarza produktu do recenzji… I do licha jakoś nie mogę sobie przypomnieć, żeby taki towar w skali 1-10 uzyskał wtedy ocenę niższą niż 7 czy nawet 8. Ja wiem, że mogę mieć specyficzny gust, ale coś musi być ze mną naprawdę nie w porządku, jeśli w dużej części takich przypadków oceny mam prawie odwrotne… Nieżyjący już niestety Tomasz Pacyński, redaktor naczelny sieciowego Fahrenheita, napisał kiedyś, że otrzymując od wydawcy książkę do recenzji, nigdy nie podpisują żadnych zobowiązań do opublikowania pozytywnej recenzji, ale Fahrenheit akurat dzięki swojej renomie może sobie na to pozwolić. Mało tego, jeśli dobrze sobie przypominam, to nadesłane przez wydawców książki mają trafiać później do biblioteki jednego z klubów fantastyki. Tyle, że to chyba jednak raczej wyjątek niż reguła, a powstające coraz to nowe portale tematyczne takiej karty przetargowej nie mają. Czy dziwnym jest w takim razie, że bodaj w usenecie pojawiają się później rzucane “mimochodem” uwagi o tym, że serwisy takie tworzone są tylko po to, żeby od wydawców wyciągnąć darmowe książki czy gry?

Kwestia trzecia, cytat z początku wpisu pochodzi z recenzji książki “The Lies of Locke Lamora”, która rzeczywiście w blogosferze czytelników fantastyki, ma nadspodziewanie dobrą passę. Nie będę wyrokować, czy to przypadek czy nie, a na pewno nie do czasu aż dotrze do mnie zamówiony wczoraj egzemplarz tej książki. Wtedy się przekonam, czy 75 zł poszło w czambuł.

Zresztą sam już nie wiem co o tym myśleć (powiedział M. pociągając z kufla).

Tyle, że to zwykły bajer, bo o wiele bardziej przydatne jest udostępnianie całego tekstu, tak jak robi to Projekt Gutenberg. Trochę mnie dziwi dlaczego Google się nie pokusił o danie dostępu do pełnych treści dramatów, skoro i tak prawa autorskie w tym wypadku nie obowiązują.

Jak dla mnie to pomysł być może ciekawy, ale wykonanie poniżej średniej, bo całość mało przydatna.

Chociaż z drugiej strony, być może zrobię to z czystej przekory. Co o tym sądzicie?

No i tak telewizja też postanowiła zarobić i zabrała się za kręcenie filmu i serialu o perypetiach zawodowych i osobistych detektywa Mocka. I w zasadzie przynajmniej na dzień dzisiejszy tutaj kończą się dobre wiadomości. No bo z jednej strony fajnie, że coś takiego powstanie – zwłaszcza, że ma szansę się sprzedać na Zachodzie, bo w książkach o Mocku mało, bardzo mało jest czysto polskich problemów. Niestety, jak na razie w tej zapowiedzi więcej jest znaków zapytania.

Bo tak oto wspomniana już osoba reżysera niekoniecznie jest zaletą. To, że Vega nakręcił “Pitbulla”, film o glinach, nie oznacza że będzie czuł Mocka i klimat Wrocławia. A jeżeli jego rozumienie Mocka będzie się sprowadzało do wkładania w usta głównego bohatera setek przekleństw, to już będzie zupełna porażka.

Pozostaje jeszcze kwestia typowego postępowania w przypadku polskich megaprodukcji. Jednocześnie kręcimy film fabularny, no i na dokładkę serial telewizyjny. A może odwrotnie. I znowu będzie tak, że z filmu nic nie da się zrozumieć, bo fatalny montaż zawierał będzie tyle luk, że bez znajomości serialu nijak nie da się go obejrzeć.

No, ale skoro trzeba będzie odtworzyć Wrocław, to chociaż będzie można spalić dekoracje i wtedy się koszty jakoś zwrócą…

please note we do not record books where this would be an infringement of copyright (No Harry Potter, no Lord of the Rings, no Danielle Steele)

Co to oznacza w praktyce? Ano to, że można tam szukać jedynie tych książek, które w formie “drukowanej” dostępne są na stronach Project Gutenberg. Uczciwie postawiona sprawa i mam nadzieję, że będzie to funkcjonowało, w każdym bądź razie szybki rzut oka na listę dostępnych obecnie tytułów nie wskazuje na to, że można tam znaleźć pirackie nagrania utworów, do których prawa autorskie jeszcze nie wygasły.

Ściągam właśnie “Jądro ciemności” Conrada. Wersja zzipowana zajmuje 120 MB (w wersji 64kbs). Ciekawy jestem przede wszystkim tego, jakiej jakości jest nie tyle dźwięk, co wymowa lektorów. W końcu są to wolontariusze i amatorzy. Oby chociaż były to nagrania native speakerów, bo inaczej okaże się, że moje pierwsze spotkanie z audiobookami skutecznie mnie do nich zniechęci.

I pomyśleć, że wczoraj wracając z długiego majowego weekendu przez bite 4 godziny słuchałem Coldplay. A mogłem w tym czasie zaliczyć właśnie “Jądro ciemności”

Przy okazji widać jakie fajne zastosowania może mieć Worpress

Update: “Jadro ciemności” ściągnięte. 64 kbs wydaje się wystarczającą jakością jak na audiobooka, a lektor jest całkiem znośny. Nie jest to co prawda odpowiednik Olbrychskiego czytającego tekst, ale w zupełności wystarczy.

Wystarczy wprowadzić książki do bazy i czekać aż ktoś wyrazi zainteresowanie uzyskaniem naszego tytułu. Oczywiście nie musi to oznaczać, że siedzimy z założonymi rękami. Sami stając się użytkownikami Podaj.net możemy również prosić innych o przysłanie nam wybranych tytułów.

Wymiana jest z załołenia bezpłatna, z jednym wyjątkiem. To wysyłający musi ponieść koszty przesłania książki pocztą.

Wydaje mi się, że ciekawie został rozwiązany system punktowania użytkowników. Za każdy dodany tytuł, za każdą przesłaną książkę dostaje się punkt. Jeden punkt to możliwość zamówienia jednej książki. Tym samym im więcej książek chcemy otrzymać, tym więcej aktywności musimy wykazać, tj. dodawać kolejne tytuły i naprawdę je wysyłać.

Jak na niewielką na razie liczbę użytkowników (w chwili obecnej ok. 50), jestem zaskoczony ksiżzkami, które zostały dodane do bazy. Szczerze mówiąc są całkiem, całkiem atrakcyjne.

Ciekawy jestem na ile taka forma udostępniania własnych książek innym, przypadnie do gustu tym ortodoksom, którzy niechętnie podchodzą do “uwalniania” książek w ramach Bookcrossingu. Sposób dotarcia do nowych czytelników jest inny, ale idea pozostaje ta sama. W końcu chodzi o to, by jak najwięcej osób czytało.

Pomysł ciekawy, wydaje się, że jest możliwość rozbudowywania serwisu o kolejne opcje poszerzające jego użyteczność. Zobaczymy jak się wszystko rozwinie.