Prowadzenie wątku fabularnego w tej książce jest straszne. Autor łamie konwencje, skacze po wątkach, zarysowywuje coś, po czym to olewa, wyskakuje znikąd z różnymi wydarzeniami jak filip z konopi. Normalnie taki opis zachęcił by mnie do przeczytania książki, natomiast tutaj nie wygląda to jakby autor pisał to w sposób ciekawy i oryginalny, lecz imho jakby sobie z czytelnika zwyczajnie kpił.

Na początku danem nam poznać jest bohatera, którego (pomijając fakt, że mi się nie specjalnie podobał) autor następnie ukatrupia. Problem polega na tym, że wątek ten generalnie rzecz biorąc nic nie wnosi a zajmuje miejsce przez co przyczynia się do zanudzenia czytelnika i powoduje frustrację, jeśli myśleliśmy, że był to główny bohater(Generalnie za dużo było go nam dane poznać). Cześć informacji tak naprawdę można było w ogóle pominąć, a opis sądownictwa można było przedstawić chociażby w przypadku problemu Harva. Imo gdyby ten wątek wyciąć to czytelnicy nawet by nie zauważył, żeby im czegoś w książce brakowało.
Tak gdzieś do połowowy książki zastanawiałem się, kto jest w niej głównym bohaterem, i czy w ogóle ktoś nim jest.
Gdy już myślałem, że główny wątek będzie obsadzony wokół postaci Johna i zaczynała dziać się jakaś ciekawa akcja, to autor stwierdził “to teraz pozbędziemy się Johna na 10 lat” i zrobił to w sposób po którym miałem na twarzy wypisane jedno wielkie WTF?! i było by to na plus, gdyby nie fakt, że pasowało to do klimatu książki jak kij do oka.

Główna akcja książki zaczyna się mniej więcej na ostatnich 30 stronach książki i obejmuje dojście do punktu kulminacyjnego i rozwiązanie akcji, a żeby było śmiesznie, w jakiś magiczny sposób pomija sam punkt kulminacyjny.
tak mniej więcej: herosi przebijają się w ociekający epickością sposób przez miasto do swoich sprzymierzeńców(rośnie nadzieja na zakończenie z pompą), dwie wielkie armie spotykają się na przeciw siebie, “nasi” już dobrze uzbrojeni, po czym nasi uciekają i wszyscy żyli długo i szczęśliwie. I było by to wbrew pozorom w miarę sensowne, gdyby nie motyw z bębniarzami. Aha, no i odnajduje się Miranda, o której autor tak mniej więcej w 3/4 książki “zapomniał”.

No więc gdzieś w połowie książki doszedłem do wniosku, że fabuła może być wsadzona tylko tak dla picu, a liczy się wizja świata.
Tylko ,że uno: Świat mimo przerażająco zagmatwanych, naukowo przekolorowanych (osobiście nie lubię, gdy nie wiem co z tego co pisze autor jest jeszcze słownictwem istniejącym w rzeczywistości (ale trzeba być po studiach z fizyki, żeby to zrozumieć) a co już naukowo-fikcyjnymi neologizmami. A muszę nieskromnie powiedzieć, że o ile mogę mieć problemy z wysławianiem się, to wbrew stereotypowi powszechnej młodzieży mam całkiem rozbudowane słownictwo, może nie dużo ale trochę się już oczytałem), bajecznie rozbudowanych i miejscami bardzo ciekawych opisów, imo nie trzyma się na dłuższą metę kupy. Za dużo jest pominięte, za mało przemyślane przez co ogółem, mało realistyczne (tak, wiem, to fikcja, ale fikcja tez może być na swój sposób realistyczna).
Due: skoro książka ma przedstawiać wizję futurystycznego świata, to na cholerę cały motyw z lekcyjonarzem. Bo zajmuje prawie połowę książki, a świat przedstawiony w lekcyjonarzu ma się nijak do świata przedstawionego.(Zanim się ktoś przyczepi – tak, są w tym motywie pokazane pewne ciekawe rzeczy, ale i tak 90% to fantastyczna bajka, a sam motyw maszyny turinga też nic nie wnosi, a może być odkrywczy dla ludzi nieuświadomionych w zasadach działania otaczających go sprzętów, ale futurystyczny w żaden sposób nie jest).
Tres: Jak już stawiamy na zawiłość i szczegółowość opisów konkretnych wybranych przez autora rzeczy, to jak dla mnie, za dużo wątków zostało porzuconych/niedopowiedzianych. Np. nasienie w zasadzie na końcu książki było już ukończone, ale zostało olane. Bębniarze, niby opisany mechanizm żywego komputera ale w zasadzie dużo tam jeszcze zostało do powiedzenia. Podczas przygody Johna w teatrze miałem wrażenie, że autor sam do końca nie wie jak działa to wszytko co opisuje(swoją drogą jak by na to nie patrzeć kolejny wątek(Fiony) o ile ciekawy to mało wnoszący do wizji świata i w śmieszny sposób zakończony) itp. W końcowym rozrachunku powiedział bym, ze są to raczej niedopracowania wizji świata niż pytania bez odpowiedzi zostawione przez autora ku refleksji czytelników.

Podsumowywując, gdybym był mistrzem gry jakiegoś systemu osadzonego w realiach sci-fi, i potrzebowałbym na szybko jakiegoś ciekawego i złożonego świata, a w którym mógłbym wpędzić graczy w masę perypetii, wybrałbym tą książkę bez zastanowienia (jako inspirację).

Gdybym natomiast szukał ciekawej fabuły, albo “głębokiej” ciekawej wizji futurystycznego świata. Który, po przyjęciu paru założeń, faktycznie mógłby istnieć. A rozwiązania społeczne, kulturowe, techniczne istniejące w tym świecie były by sprytne, odkrywcze i zmuszające do refleksji. Kijem bym tej książki nie dotykał.

Oczywiście, to tylko moja ocena tej książki. pierwszy raz wydałem kasę na książkę bez większego zastanowienia się, i niestety się zawiodłem. Powieść z bardzo dużym i ciężko zaprzepaszczonym potencjałem.
Mam nadzieję, że nikt się do mnie nie zbytnio nie przyczepi o to, że coś przekłamałem, bo w jego odczuciu jest inaczej, jak by nie było napisałem, że mam pewne problemy z wysławianiem się i jak by nie było opisanie moich refleksji dot. tej książki w komentarzu na stronie jest dość trudnym i w pełni niewykonywalnym zadaniem. Mógłbym jeszcze dużo powiedzieć i doprecyzować, ale raczej mijało by się to z celem.

“Zamieć” lubię – fajna wizja, podkpiwanie z cyberpunku na każdym kroku, parę naprawdę rewelacyjnych scen i tekstów (“Bruce Lee” i powiewające prezerwatywy rządzą), a do tego jest akcja, i to całkiem konkretna. Wprawdzie w środku książka strasznie siada (rozmowy Hiro z Bibliotekarzem o Sumerach itd.), ale początek i koniec gnają w tempie całkiem imponującym. Mam wrażenie, że jeśli w ogóle jakaś książka Stephensona miałaby ci się spodobać, to chyba właśnie ta.

“Diamentowy wiek” uważam za najlepszą książkę tego autora, ale skoro tobie się nie spodobała, cóż – DGCC. Fakt, nie za akcję ją cenię (bo za wiele jej nie ma), tylko za wizję, rozmach i klimat, no ale każdemu jego porno.

“Cryptonomiconu” do dziś nie czytałem, czego żałuję i postaram się nadrobić – sądząc z recenzji i opinii znajomych, powinna mi się spodobać. Zobaczymy.

Cykl barokowy – odpadłem w połowie drugiego tomu. Nuuuuuda, panie, aż żuchwa trzeszczy od ziewania. Przez pierwsze bodajże 150 stron pierwszego tomu nie dzieje się literalnie nic, a potem jest niewiele lepiej. Gdyby chociaż wizja jakaś była i klimat (jak w “Diamentowym wieku”), to może bym wybaczył, ale nie – stare, dobrze znane śmieci. Niektórzy usiłowali mnie przekonywać, że później akcja rusza – nawet jeśli, to nie mam zamiaru się przebijać przez tysiące stron nudy, żeby załapać się na kilkadziesiąt stron czegoś sensownego.

A nad “Zamiecią” się niedawno zastanawiałem, ale po przeczytaniu DW zmieniłem zdanie. W listopadzie będzie “PLO 2″, “Lód”, nowy Mikołajek Będzie co czytać