Komentarze do wpisu: “Kocia kołyska”, Kurt Vonnegut

Przez: Agnieszka

Agnieszka — Tue, 24 Feb 2009 22:47:38 +0000

Hej Ja uwielbiam Vonneguta – to mój Mistrz; mistrz czarnego humoru, groteski, absurdu, ludzkiej głupoty, kruchości i zarazem bezradności. Czytam go zazwyczaj, gdy chcę złapać odrobinę dystansu do samej siebie, społeczeństwa, różnych teorii próbujących ująć życie w ramy. Lubię w Kurcie V. ironię, jaką potrafił okazać nawet w odniesieniu do własnej narracji. Niech spoczywa w pokoju. Przy okazji chciałabym pozdrowić Was, mole książkowe, także tych, którzy nie lubią mojego Mistrza. Cieszę się, że wciąż istniejecie. I tym wzniosłym akcentem zakończę mój przydługi komentarz. Pa!

Przez: mandragor

mandragor — Thu, 16 Aug 2007 22:05:03 +0000

Tworczosc Vonneguta nie wysztkim przypadnie do gustu, to pewne.Trzeba miec poczucie humoru jak Vonnegut, zeby rozumiec jego ksiazki.Sa ludzie, ktorych smieszy , jak gruba kobieta przewroci sie w kaluzy i tacy, ktorych smieszy….

Przez: erzet

erzet — Sat, 07 Apr 2007 20:54:38 +0000

Niedawno miałam okazję zetknąć się z pisarstwem Vonneguta. W ciągu paru dni przeczytałam “Kołyskę” i “Rzeźnię”. Obecnie pochłaniam “Hokus pokus” i jestem zachwycona stylem jego pisarstwa. Fantastyczny, czasem czarny humor, elementy groteski, które jak najbadziej mi odpowiadają. Po prostu majstersztyk.

Przez: Bruixa

Bruixa — Tue, 05 Dec 2006 00:21:09 +0000

Vonnegut ma specyficzny styl, nie każdemu to odpowiada. Pierwszą jego książką, jaką przeczytałam było “Śniadanie Mistrzów”. Byłam wtedy b. młoda i z początku trudno mi było przestawić się na ten typ narracji. Chyba nie za wiele z niej wówczas zrozumiałam. Później doceniłam jego pisarstwo, przeczytałam z przyjemnością większość wydanych u nas książek. Myślę, że trudność w odbiorze polega m.in. na tym, że Vonnegut wyszydzając amerykański styl życia nie oszczędza opisywanych postaci. Czytelnik ma na ogół potrzebę identyfikowania się z bohaterem książki, a to niełatwe, gdy ma do czynienia z żałosną i śmieszną figurą. Poza tym realia są nam obce, a ukazane w karykaturze stają się jeszcze mniej zrozumiałe.

Przez: Nita_Callahan

Nita_Callahan — Wed, 29 Nov 2006 20:43:26 +0000

Zupełnie nie mogę się zgodzić, mnie “Kocia kołyska” zachwyca.

Przez: random

random — Wed, 22 Nov 2006 13:57:13 +0000

Muszę powiedzieć, że gdy wiele lat temu czytałem “Kocią kołyskę”, miałem dokładnie te same odczucia, powtórzyły się one zresztą przy “Śniadaniu mistrzów”. A jednak, ku mojemu zdziwieniu, z pewnej perspektywy czasowej polubiłem tę książkę i doceniłem. Bo choć nie sprawiała mi przyjemności podczas lektury (osobiście wolę rozbudowane fabuły, z przegadaną nawet narracją i ten lakoniczny styl i krótkie rozdziały nie pozwalały mi się cieszyć książką), to mam wrażenie, że zawiera kilka bardzo fajnych charakterystyk postaci, stereotypowych, ale nie tak odległych od prawdy. Dla przykładu, motyw naukowca, który bada żółwie i porzuca projektowanie broni, idealnie pasuje do wielu badaczy, dla których osobista przyjemność i satysfakcja intelektualna są ważniejsze niż świat zewnętrzny…