Zobaczymy na ile to pomoże.

PS. Tzn. że ja mam nie czytać “Rycerzy królestwa”?

A tak serio to przecież jest jasne, że wrażenie z lektury zależy od podejścia do książki jeszcze przed jej otwarciem. Od wszelkich tytułów reklamowanych jako “bestsellery” nie spodziewam się już niczego więcej poza, w najlepszym wypadku, dobrej rozrywki. Biorąc pod uwagę moje zastrzeżenia do “Imprimatur”, bawiłem się raczej średnio.

Nie jestem maniakiem historii takim jak Ty, więc w przypadku akurat tego okresu sprawia mi średnią przyjemność, wyszukiwanie co jest, a co nie jest prawdą. Nie przeczę, że autorom udało się stopniowo ujawniać tajemnicę otaczającą przeszłość papieża, ale będę się upierał, że jeżeli chodzi o “czytalność”, to “Imprimatur” nie jest dobrą książką.

Secretum vitae nie jest samo w sobie “finezyjną grą” z czytelnikiem. Finezyjną grą może być stopniowe pozwalanie nam na dowiedzenie się czegoś więcej o tajemnicach poszczególnych bohaterów.

Tyle, że przy takim zwodzeniu, IMO autorzy się nie sprawdzają we wszystkich fragmentach, w których przed posługaczem opat ujawnia np. zagadki z dworu francuskiego. Te całe fragmenty są wg mnie wybitnie źle wpasowane w resztę tekstu – zbyt długie, nazbyt szczegółowe (na dobrą sprawę każdy powinien mieć kartkę papieru, żeby sobie powiązania rozrysować). Wędrówki po podziemiach po pewnym czasie zlewają się w jedno i to samo, jak w jakimś serialu itp.

Generalnie Ty patrzysz na stronę historyczną i zgodność z realiami czy barokowymi nazwijmy to zasadami. Ja się po tym prześlizguję i szukam rozrywki – lekkiej i przyjemnej. Chyba już nie muszę pisać, że zwłaszcza tej drugiej nie znalazłem.